ΜΗΤΡΟΠΑΝΟΣ ΔΗΜΗΤΡΗΣ

Το ζεϊμπέκικο του αρχάγγελου

 

Του βάζεις δύσκολα του κόσμου αυτού του άμυαλου και ξενυχτάς με το ζεϊμπέκικο του αρχάγγελου γελάς με γέλιο δυνατό κι όποιος αντέξει μετά ζητάς σιωπή που δε σηκώνει λέξη Μοναχική και σπάνια γυρνάς μεσ' στα Βαλκάνια ανέμους να θερίσεις σαν Παναγιά σ' έναν τεκέ ψάχνεις του κόσμου το λεκέ για να τον καθαρίσεις Μελαχροινούς Θεούς τις νύχτες ονειρεύεσαι και μ' όποιον ήλιο σεργιανάς τον ερωτεύεσαι οχτώ μποφώρ κι οι δράκοι βγήκανε στο κύμα παίρνεις μελάνι και φτερό και γράφεις ποίημα Μοναχική και σπάνια γυρνάς μεσ' στα Βαλκάνια ανέμους να θερίσεις σαν Παναγιά σ' έναν τεκέ ψάχνεις του κόσμου το λεκέ για να τον καθαρίσεις Μοναχική και σπάνια γυρνάς μεσ' στα Βαλκάνια ανέμους να θερίσεις σαν Παναγιά σ' έναν τεκέ ψάχνεις του κόσμου το λεκέ για να τον καθαρίσεις

Στίχοι: Φίλιππος Γράψας Μουσική: Μάριος Τόκας 1. Δημήτρης Μητροπάνος

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΟΛΙΔΑΚΗΣ

 

ΠΡΩΤΟ ΒΡΑΒΕΙΟ

Έγραψα σ’ ένα χαρτί μόνο τ’ όνομά σου

και το ‘στειλα.

Πήρε το πρώτο βραβείο ποίησης.

Παμψηφεί!

«Αδιάβλητος ο διαγωνισμός…»,

είπανε οι κριτές.

«…και αξιοκρατικός»,

συμπλήρωσαν οι συμμετέχοντες.

Έτσι είπανε!

ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΟΝΤΟΣ

 

Φούντωσε το χορτάρι στο δωμάτιο.

Φούντωσε το χορτάρι στο δωμάτιο.
Δεν μπορώ να μετακινηθώ.
Ένα λιοντάρι με περιεργάζεται με τα κίτρινα μάτια του.
Δεν είμαι ο Δανιήλ στο λάκκο των λεόντων,
ο Γιάννης είμαι και δεν θέλω ούτε λιοντάρια ούτε ανθρώπους.
Το δωμάτιο θέλω να καθαρίσω
και να καθίσω σε μια καρέκλα να ξεκουραστώ.

ΔΟΜΙΑΝΟΣ ΓΙΩΡΓΟΣ

 

               Όταν σούφρωνε

 

όταν σούφρωνε
τα χείλη της
ο πλανήτης
έχανε
το 1/3 του όγκου του
κατόπιν
μετά το χάδι
όλα επανερχόντουσαν
και κερδίζαμε
και δυο τρεις
θάλασσες

ΚΟΥΡΣΗ ΜΑΡΙΑ

                                                      

                                 Ε Ρ Ω Τ Ι Κ Ο

Τα μάτια σου

δυο κούπες μαύρος, ζεστός, ανατολίτικος καφές.

Στην άχνα τους

αλητεύουν τα χείλια μου.  

Dylan Thomas

 

 

Η δύναμη μέσα στην πράσινη θρυαλλίδα που σπρώχνει το λουλούδι

Η δύναμη μέσα στην πράσινη θρυαλλίδα που σπρώχνει το λουλούδι
Σπρώχνει και τα χλωρά μου χρόνια. που ανατινάζει τις ρίζες των
δέντρων
Αυτή ο καταλύτης μου.
Και δεν έχω φωνή να πω στο κυρτωμένο ρόδο
Πως ο ίδιος λυγίζει τη νιότη μου πυρετός του χειμώνα.

Η δύναμη που σπρώχνει το νερό μέσ’ απ’ τους βράχους
Σπρώχνει το άλικο αίμα μου. που στερεύει τα κεφαλάρια
Μεταμορφώνει τα δικά μου σε κερί.
Και δεν έχω φωνή να ξεστομίσω στις φλέβες μου
Πως το ίδιο στόμα ρουφάει τον χείμαρρο του βουνού.

Το χέρι που φτιάχνει τη δίνη του νερού μέσα στη λίμνη
Ταράζει την κινούμενη άμμο που δένει στο νερόμυλο τον άνεμο
Φουσκώνει το νεκρικό ιστίο μου
Και δεν έχω φωνή να πώ στον κρεμασμένο
Πως απ’ το χώμα μου βγαίνει του δήμιου ο πηλός.

Τα χείλη του χρόνου κολλάν σα βδέλλες στο στόμα της πηγής
Ο έρωτας στάζει και συνάζεται, μα όταν στη γη κυλήσει το αίμα
θα γαληνέψουν οι καημοί.
Και δεν έχω φωνή να πω σ’ ένα άνεμο περαστικό
Πως ο καιρός έχει φτιάξει μια θήκη ουρανού γύρω στ’ αστέρια.

Και δεν έχω φωνή να πω στο μνήμα του εραστή
Πως το ίδιο σκουλήκι κουλουριασμένο σέρνεται προς την κλίνη μου.

 

ΕΠΑΝΑΛΗΨΗ