ΘΑΝΑΣΗΣ ΓΚΑΙΦΥΛΛΙΑΣ - Οι Κιθάρες των Νερών

 

Ποίηση: Μάνος Ελευθερίου Μουσική - Ερμηνεία: Θανάσης Γκαϊφύλλιας Φωνητικά: Νατάσσα Γερασιμίδου & Αχιλλέας Θεοφίλου, που ήταν και ο παραγωγός του δίσκου. Ο δίσκος κλείνει με το «Κιθάρες των νερών», άλλο ένα έξοχο ποίημα του Μάνου Ελευθερίου. Το τραγούδι ξεκινάει και τελειώνει με χορωδία που ψάλλει: «Ότι στον αιώνα το έλεος αυτού αλληλούια». Ακούγονται 21 φωνές, που στην πραγματικότητα είναι τρεις. Του Θανάση Γκαϊφύλλια, του παραγωγού Αχιλλέα Θεοφίλου και της ηθοποιού Νατάσσας Γερασιμίδου. Τραγούδησαν και οι τρεις μαζί εφτά φορές σε αντίστοιχα κανάλια, τα οποία μιξαρίστηκαν στη συνέχεια. Τραγουδιστικό ντουέτο εδώ, με τον Γκαϊφύλλια κάνει η Γερασιμίδου... από την "ιστορία μιας ηχογράφησης" «Ότι στον αιώνα το έλεος αυτού αλληλούια» Κιθάρα στο νερό και μη Τρύπια φωνή του ποιητή Μη μου φωνάζει τα νερά Τρύπια φωνή σαν κλειδαριά Στρατιώτες αίμα κουρνιαχτός Κι άλλη δεν είναι κιβωτός Μη μου φωνάζει τα νερά Ρα τερά ρία κεριά Μη μου φωνάζει τα νερά Ρα τερά πήρα τα τρα Κρατάω κλειδί και κλειδαριά Κρατάς ροδιά και λυγαριά Κι έχω για σένα ένα Θεό Ένα Θεό κι ένα τροχό Ανάθεμα σ αυτούς τους σάπιους τους καιρούς Εζήσαμε με τους νεκρούς, ανάθεμα Ποιος να μιλήσει τι να πεις Μη θα χαθούμε θα χαθείς, ανάθεμα Κάπου θα το χα δει γραμμένο Σε μυστικές καταπακτές Κουτί από κονσέρβα πεταμένο Στις παιδικές μου γειτονιές Κάπου θα το χα δει γραμμένο Σε πανηγύρια και χαρές Σάλπιγγες παίζουν στο μυαλό μου Σε παρελάσεις και γιορτές Κιθάρα που κρατάς το φως μου Το σώμα σου μεγάλο και γυμνό Στους τοίχους του μεγάλου μέλλοντός μου Καρφώνω λόγια σ άδειο ουρανό «Ότι στον αιώνα το έλεος αυτού αλληλούια»

ΜΙΧΑΛΗΣ ΓΚΑΝΑΣ

 

Λίγα οφειλόμενα λόγια για τον Κ.Π.ΚΑΒΑΦΗ

Ο Καβάφης δεν είναι ακριβώς ποιητής. Είναι ένας ισοβίτης της ποίησης. Μερικές φορές αποπειράθηκε να δραπετεύσει, όπως κάθε φυλακισμένος.

Κάποτε κατάλαβε ότι δεν είχε που να πάει, και τότε έγραψε τα καλύτερά του ποιήματα. Χαράζοντας στους τοίχους του κελιού του γραμμές , για να μην χάνει τις μέρες , τα χρόνια, τους αιώνες.

Ζωγραφίζοντας νεανικά σώματα αντρών . Ινδάλματα της ηδονής.

Τα ποιήματά του δεν έχουν θέα στη φύση. Βλέπουν στην ιστορία. Με γιώτα μικρό. Μια θέα όχι από το παράθυρο αλλά από την κλειδαρότρυπα.

Γι΄ αυτό βλέπει λεπτομέρειες. Τρελαίνεται για λεπτομέρειες.

Για να μπορεί να συμπληρώσει την εικόνα  «εν φαντασία και λόγω».

Μπορεί τα ποιήματά του να είναι «πεζά» αλλά έχουν συγκίνηση.

Μια συγκίνηση που την γεννάει η σκέψη , από περιστατικά μιας ζωής που σχεδόν δεν έζησε. Ο Καβάφης επινοεί τις αναμνήσεις του.

Γιατί ένας ισοβίτης χωρίς αναμνήσεις δεν είναι τίποτα.

Ο Καβάφης δεν έγραψε ποιήματα . Έγραψε ένα ποίημα όλο κι όλο σε 154 ενότητες. Πήγα να πω ραψωδίες. Και δεν θα έκανα λάθος , γιατί πρόκειται για ένα έπος. Μιλάει για έναν άνθρωπο που δεν γεννήθηκε ποιητής αλλά έγινε, όταν όλα έδειχναν ότι έχανε το στοίχημα.

Αν πέθαινε πριν τα σαράντα του , κανείς δεν θα μιλούσε σήμερα γι΄ αυτόν.

Αλλά δεν ήταν από τους ανθρώπους που πεθαίνουν νέοι.

Γιατί γεννήθηκε γέρος.

Είπαν ότι ο Καβάφης  ( όπως ο Σολωμός και ο Κάλβος ) δεν ήξερε ελληνικά.

Και όντως δεν ήξερε , όσο δεν είχε τι να πει.

Όταν βρήκε τα θέματά του, βρήκε τη γλώσσα του.

Την πιο προσωπική γλώσσα στην ποίησή μας. Ένα κράμα καθαρευόυσας και δημοτικής. Αγνοώντας το γλωσσικό ζήτημα. Η λύνοντάς  το , όπως ο Αλέξανδρος το γόρδιο δεσμό.

Μια γλώσσα τολμηρή και πρωτότυπη , στα όρια του κινδύνου. Που όσο πιο εύκολα τη μιμείται κανείς τόσο ποιο σκληρά τον εκδικείται.

Ο Καβάφης δεν είναι λυρικός ποιητής . Δεν αναπτύσσει επιφωνήματα. Δεν σε αναστατώνει. Σε σκάβει ύπουλα. Δεν μπορώ να πω ότι τον διαβάζω συχνά. Αλλά όταν πάρω στα χέρια μου το βιβλίο του, παρασύρομαι.

Το ένα ποίημα φέρνει το άλλο και χωρίς να το καταλάβω περνάει η ώρα. Ο Καβάφης προκαλεί εθισμό. Γιατί είναι φαρμακοτρίφτης ποιητής. Ξέρει από ζυγό ακριβείας και σωστές δόσεις των υλικών ενός ποιήματος . Τα ποιήματά του είναι αποστάγματα φτιαγμένα «κατά τες συνταγές των αρχαίων Ελληνοσύρων μάγων».

Όταν θέλω να διαβάσω «ποίηση» δεν διαβάζω Καβάφη . Όταν όμως διαβάζω Καβάφη, υποκύπτω στην αλλόκοτη γοητεία του, χωρίς να σκέφτομαι καθόλου την ποίηση.

 Όπως δεν σκέφτομαι ότι ανασαίνω.

(Ποιητική  τεύχος 33)

KEITH JARRET

 

THE KÖLN CONCERT

ΑΝΕΜΟΛΟΓΙΟ

Στίχοι: Κώστας Τριπολίτης Μουσική: Θάνος Μικρούτσικος Ερμηνεία: Γιώργος Νταλάρας Βίντεο: Πλάνο από την Ταινία του Θεόδωρου Αγγελόπουλου "Το μετέωρο βήμα του πελαργού" 1992 "Συγγνώμη για την άμυνα Δίσκος 1992 Έβγαλε βρωμα η ιστορία ότι ξοφλήσαμε είμαστε λέει το παρατράγουδο στα ωραία άσματα και επιτέλους σκασμός οι ρήτορες πολύ μιλήσαμε στο εξής θα παίζουμε σ’ αυτό το θίασο μόνο ως φαντάσματα Κάτω οι σημαίες στις λεωφόρους που παρελάσαμε άλλαξαν λέει τ’ ανεμολόγια και οι ορίζοντες μας κάνουν χάρη που μας ανέχονται και που γελάσαμε τώρα δημόσια θα έχουν μικρόφωνο μόνο οι γνωρίζοντες Βγήκαν δελτία και επισήμως ανακοινώθηκε είμαστε λάθος μες το κεφάλαιο του λάθος λήμματος ο σάπιος κόσμος εκεί που σάπιζε ξανατονώθηκε κι οι εξεγέρσεις μας είναι εν γένει εκτός του κλίματος Δήλωσε η τσούλα η ιστορία ότι γεράσαμε τις εμμονές μας περισυλλέγουνε τα σκουπιδιάρικα όνειρα ξένα ράκη αλλότρια ζητωκραυγάσαμε και τώρα εισπράττουμε απ’ την εξέδρα μας βροχή δεκάρικα Ξέσκισε η πόρνη η ιστορία αρχαία οράματα τώρα για σέρβις μας ξαποστέλνει και για χαμόμηλο την παρθενιά της επανορθώσαμε σφιχτά με ράμματα την κουβαλήσαμε και μας κουβάλησε στον ανεμόμυλο

ΦΟΥΕΝΤΕ ΟΒΕΧΟΥΝΑ

Το τραγούδι του Γάμου

Στίχοι: Γιώργος Μιχαηλίδης Μουσική: Θάνος Μικρούτσικος Πρώτη εκτέλεση: Γιώργος Μεράντζας - Σοφία Σπυράτου & Χορωδία Στης Φουέντε Οβεχούνα την κοιλάδα κόρη με ξέπλεκα μαλλιά διαβαίνει και μες σε χρυσαφί λιακάδα ιππότης πάνω στ άλογο προβαίνει Κρύβετ η κόρη μες σε φυλλωσιά κι είν η καρδιά της σαν φτερούγα λαβωμένη φεγγάρι του ιππότη η αρματωσιά ήλιος η μορφή του η λαγγεμένη Κόρη που κρύβεσαι μες στα κλαδιά την αγάπη ποιος τη σταματάει ποια θάλασσα, ποια λαγκαδιά την αγάπη ποιος τη σταματάει Άλογο δίχως καβαλάρη φεύγει πέρα κι ένα σπαθί σα δέντρο ορθό στο χώμα κόρη που έσπερνες τη μέρα γυναίκα που θερίστηκες το γιόμα

 

ΚΩΣΤΑΣ ΚΑΡΥΩΤΑΚΗΣ

 

Εμβατήριο  πένθιμο και κατακόρυφο

Στο ταβάνι βλέπω τους γύψους.

Μαίανδροι στο χορό τους με τραβάνε.

Η ευτυχία μου, σκέπτομαι, θα ’ναι

ζήτημα ύψους.

 

Σύμβολα ζωής υπερτέρας,

ρόδα αναλλοίωτα, μετουσιωμένα,

λευκές άκανθες ολόγυρα σ’ ένα

Αμάλθειο κέρας.

 

(Ταπεινή τέχνη χωρίς ύφος,

πόσο αργά δέχομαι το δίδαγμα σου!)

Όνειρο ανάγλυφο, θα ’ρθώ κοντά σου

κατακορύφως.

 

Οι ορίζοντες θα μ’ έχουν πνίξει.

Σ’ όλα τα κλίματα, σ’ όλα τα πλάτη,

αγώνες για το ψωμί και το αλάτι,

έρωτες, πλήξη.

 

Α! πρέπει τώρα να φορέσω

τ’ ωραίο εκείνο γύψινο στεφάνι.

Έτσι, με πλαίσιο γύρω το ταβάνι,

πολύ θ’ αρέσω.

ΝΤΙΝΟΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΠΟΥΛΟΣ

 

Ντίνος Χριστιανόπουλος

 

Μην καταργείτε την υπογεγραμμένη
ιδίως κάτω από το ωμέγα
είναι κρίμα να εκλείψει
η πιο μικρή ασέλγεια
του αλφαβήτου μας.

Δ. ΧΑΡΙΤΟΣ

 1. 

Ένα παιδί μοναχό του 

είναι σαν μια κιθάρα 

κρεμασμένη στον τοίχο.

19. 

Η ποίηση που δεν γεννιέται απ΄ τις αισθήσεις

Δεν θα γίνει ποτέ κορμί που βολοδέρνει για εξαγνισμό.

25.

Πίσω από κάθε μου όραμα

κρυβόταν και μια στέρηση.

Κ. ΚΑΒΑΦΗΣ

 

ΕΠΕΣΤΡΕΦΕ

 

Επέστρεφε συχνά και παίρνε με ,

Αγαπημένη αίσθησις επέστρεφε και παίρνε με –

Όταν ξυπνά του σώματος η μνήμη

Κι επιθυμία παλιά ξαναπερνά στο αίμα

Όταν τα χείλη και το δέρμα ενθυμούνται ,

Κι αισθάνονται τα χέρια σαν ν΄ αγγίζουν πάλι .

 

Επέστρεφε συχνά και παίρνε με την νύχτα ,

όταν τα χείλη και το δέρμα ενθυμούνται …

ΓΙΩΡΓΟΣ ΖΗΣΙΜΟΠΟΥΛΟΣ

 

IN MEMORIAM

Ήσυχος καιρός. Διπλομανταλωμένος.

Πως μπήκες μέσα δεν κατάλαβα.

Πως έφυγες δεν είδα.

Πάντα ανησυχούσα για τους ερχομούς.

Εσένα δεν σε γνώρισα ποτέ.

Ήσουν η σημασία.

 

ΠΑΡΑΚΛΗΣΗ

Όταν της ηδονής

φορώ τα ρούχα

εσύ ν΄ αντισταθείς

γυμνό να μη μ΄ αφήσεις.

Γ.ΣΕΦΕΡΗΣ

 

ΦΥΓΗ

Δεν ήταν άλλη η αγάπη μας
έφευγε ξαναγύριζε και μας έφερνε
ένα χαμηλωμένο βλέφαρο πολύ μακρινό
ένα χαμόγελο μαρμαρωμένο, χαμένο
μέσα στο πρωινό χορτάρι
ένα παράξενο κοχύλι που δοκίμαζε
να το εξηγήσει επίμονα η ψυχή μας.
H αγάπη μας δεν ήταν άλλη ψηλαφούσε
σιγά μέσα στα πράγματα που μας τριγύριζαν
να εξηγήσει γιατί δε θέλουμε να πεθάνουμε
με τόσο πάθος.

Kι αν κρατηθήκαμε από λαγόνια κι αν αγκαλιάσαμε
μ’ όλη τη δύναμή μας άλλους αυχένες
κι αν σμίξαμε την ανάσα μας με την ανάσα
εκείνου του ανθρώπου
κι αν κλείσαμε τα μάτια μας, δεν ήταν άλλη
μονάχα αυτός ο βαθύτερος καημός να κρατηθούμε
μέσα στη φυγή.

Leonard Cohen

 

Καθώς η ομίχλη σημάδια δεν αφήνει”

Καθώς η ομίχλη σημάδια δεν αφήνει

στο βαθυπράσινο το λόφο πάνω,

έτσι σημάδια δεν αφήνει και το σώμα μου

πάνω σου, ούτε ποτέ θ’ αφήσει.

Όταν γεράκι κι άνεμος συναντηθούν

μετά τι τους απομένει;

Έτσι εσύ κ’ εγώ συναντιόμαστε,

γυρίζουμε ύστερα, αποκοιμιόμαστε μετά.

Καθώς αντέχουν πολλές νύχτες

χωρίς φεγγάρι ή άστρο

έτσι κ’ εμείς θα το υπομείνουμε

αν φύγει ο ένας μας μακριά.

ΖΑΚ ΠΡΕΒΕΡ

 

ΤΑΞΙΔΙΑ

Σαν τους ζωγράφους

Έχω κι εγώ μοντέλα

 

Μια μέρα

Ένα χθες πλέον έγινε και αυτή

Στης λεωφόρου το πάνω μέρος

Παρατηρούσα τις γυναίκες που κατέβαιναν

Την οδό Άμστερνταμ  

Τότε ξαφνικά ξεχώρισε

Μια γυναίκα

Δεν την είχα δει όταν ανέβαινε

Καθόταν τώρα μοναχή, σα να χαμογελούσε

Την ήθελα την ήθελα υπερβολικά

Την ίδια όμως στιγμή κατάλαβα

Ότι ήταν η γυναίκα μου

 

Αισθάνθηκα πανευτυχής.