ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ 2024

 

Σήλικα Ρηγοπούλου

ΕΠΕΤΕΙΑΚΟΝ

«Χαρούμενα Χριστούγεννα»
εύχομαι κάθε χρόνο

– κι ας ακολουθεί πάντα
η ακολουθία των Παθών.

Δεν πειράζει.
Σήμερα είμαι Χριστούγεννα.

 

Χρήστος Κούκης

24 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ

Θα ’ρθει μια νύχτα που το αίμα μας
θα ζητάει το γυαλί της ανθρωπιάς.

Μίλτος Σαχτούρης 

 

Χριστούγεννα 1948

 

Σημαία

ακόμη

τα δόκανα στημένα στους δρόμους

τα μαγικά σύρματα

τα σταυρωτά

και τα σπίρτα καμένα

και πέφτει η οβίδα στη φάτνη

του μικρού Χριστού

το αίμα το αίμα το αίμα

εφιαλτικές γυναίκες

με τρυφερά κέρινα

χέρια

απεγνωσμένα

χαϊδεύουν

βόσκουν

στην παγωνιά

καταραμένα πρόβατα

με το σταυρό

στα χέρια

και το τουφέκι της πρωτοχρονιάς

το τόπι

ο σιδερόδρομος της λησμονιάς

το τόπι του θανάτου

 

 

ΜΑΡΙΑ ΠΟΛΥΔΟΥΡΗ

 

Μόνο γιατί μ' αγάπησες

Δεν τραγουδώ παρά γιατί μ' αγάπησες σε περασμένα χρόνια. Και σε ήλιο, σε καλοκαιριού προμάντεμα και σε βροχή, σε χιόνια, δεν τραγουδώ παρά γιατί μ' αγάπησες. Μόνο γιατί με κράτησες στα χέρια σου μια νύχτα και με φίλησες στο στόμα, μόνο γι' αυτό είμαι σαν κρίνο ολάνοιχτο κι έχω ένα ρίγος στην ψυχή μου ακόμα, μόνο γιατί με κράτησες στα χέρια σου. Μόνο γιατί όπως πέρναγα με καμάρωσες και στη ματιά σου να περνάει είδα τη λυγερή σκιά μου ως όνειρο να παίζει, να πονάει, μόνο γιατί όπως πέρναγα με καμάρωσες. Γιατί, μόνο γιατί σε σεναν άρεσε γι' αυτό έμειν' ωραίο το πέρασμά μου. Σα να μ' ακολουθούσες όπου πήγαινα σα να περνούσες κάπου εκεί σιμά μου. Μόνο γιατί σε σεναν άρεσε. Μόνο γιατί μ' αγάπησες γεννήθηκα γι' αυτό η ζωή μου εδόθη. Στην άχαρη ζωή την ανεκπλήρωτη μένα η ζωή πληρώθη. Μόνο γιατί μ' αγάπησες γεννήθηκα. Μονάχα για τη διαλεχτήν αγάπη σου μου χάρισε η αυγή ρόδα στα χέρια. Για να φωτίσω μια στιγμή το δρόμο σου μου γέμισε τα μάτια η νύχτα αστέρια, μονάχα για τη διαλεχτήν αγάπη σου.

Ποίηση: Μαρία Πολυδούρη Μουσική: Δημήτρης Παπαδημητρίου Ερμηνεία: Ελευθερία Αρβανιτάκη

ΜΑΝΟΛΗΣ ΞΕΞΑΚΗΣ

 

ΟΝΕΙΡΟ ΤΡΙΤΟ

ΤΑ ΣΑΒΒΑΤΑ ΟΝΕΙΡΕΥΟΜΑΙ όνειρα

μακρινά με χαμένα τοπία της εφηβείας

 

ταξίδια που ταξίδευα ως φοιτητής,

δακρύβρεχτους αποχαιρετισμούς,

παράξενα πολλά του πρώτου έρωτα,

μάτια που πίστευα και τώρα πάγωσαν

στη ρέμβη άλλης θέας.

 

Νιώθω απείθαρχο το νου να σπαρταρά

ελεύθερος σε κύματα εμπειριών,

να χτίζει θέατρα ασυνήθιστα,

πανδέκτες σκηνικών.

 

ΠΡΩΤΟ ΑΞΙΩΜΑ

ΑΓΝΩΣΤΕ Χι που λείπεις

απ’ αυτό το σύστημα,

 

που λείπεις απ’ την ψυχή μου,

 

φυγάδευσέ με σε λόφους

τέλειων αριθμών.

 

Τα χρόνια που περνούν

βαθιά με ρυτιδώνουν.

 

Η νύχτα φορεί

 

τον αγαπημένο μου χιτώνα

του σκοταδιού.

 

ΠΕΜΠΤΟ ΑΞΙΩΜΑ

(Πρώτη διατύπωση)

 

ΟΣΟ ΧΩΡΩ βαθιά στην ηλικία,

πείθομαι, πως δεν υπάρχει

μέγιστος στο τέλος απ’ αυτούς

που αποτελούν

τη στρατιά των πρώτων.

 

Κι όσο το δέχομαι

και προχωρώ νηφάλιος

βλέπω στο δρόμο μου λιγότερους

πολύ μεγάλους πρώτους.

 

ΠΕΜΠΤΟ ΑΞΙΩΜΑ

(Τρίτη διατύπωση)

 

ΜΕΓΑΛΩΣΑΝ ΤΑ ΔΕΝΤΡΑ.

Μαζί με το χειμώνα που σαρώνει,

 

φτάνουν γυμνά κλαδιά ωχροπράσινα ως το παράθυρό μου.

 

Μεγάλωσαν και τα παιδιά μου

είναι παράξενα τα βήματα της λογικής,

 

όπως οι πρώτοι αριθμοί, όπως τα χρόνια που περνούν

ασπόνδυλα και διασχίζουν το μυαλό μου.

 

Μεγάλωσε η αγάπη μου

για κάθε άπιαστο και στιγμιαίο των αισθήσεων,

 

μήπως διασωθούν γεύσεις ευφρόσυνες εδώδιμων καρπών,

οι φυσικές οσμές, τα καθημερινά ασήμαντα…

 

Μεγάλωσε ο φόβος μου για κάθε εύθραυστο,

μεταξωτό κουκούλι της ζωής,

 

για τη συνέχεια, για όσα ξαφνικά και αναπότρεπτα

κινούν τις πτέρυγες δακρύων.

 

Κι άρχισε να κλαδεύει ο κηπουρός τους φυλλοβόλους γίγαντες, το χαρισματικό στρατό γυμνών κορμών, που πάλλονται αέναα

 

στις όχθες των βρεγμένων δρόμων της Θεσσαλονίκης.

 

ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΔΕΥΤΕΡΟ: Ο ΙΠΠΕΑΣ

 

ΙΠΠΕΑΣ ΔΙΑΝΥΕΙ 12,5 χλμ. την ώρα

και καταδιώκει πεζό που αναχώρησε

πολλά χρόνια πριν και περπατεί ακόμη.

Μετά από πόσες ώρες ο ιππέας θα φτάσει τον πεζό

και σε ποια απόσταση

από το σημείο της αναχωρήσεώς του θα τον φονεύσει;

 

ΛΥΣΗ

 

Ο ΠΕΖΟΣ, όλο αυτό το μακρύ καιρό, έχει λιπάνει ένα σωρό βουνά

και φύτεψε ρουμάνια δέντρα,

αλλά ο ιππέας ούτε καθυστερεί ούτε θαυμάζει.

Έτσι θα φτάσει τον πεζό σε Χι ώρες

και θα διανύσει 12,5 επί Χι χλμ

Ο θεματοθέτης σκόπιμα

δεν μας δίνει ταχύτητα για τον πεζό γιατί δεν είναι σταθερός.

Μπορεί να πελεκά

στο μονοπάτι κάποιες ώρες, ύστερα ξεκουράζεται, θαυμάζει τα φυτά,

τα φουσκωμένα μες στην άνοιξη οπωροφόρα δέντρα.

Αλλά να πάρουμε συμβατικά

για τον πεζό πως διανύει 5 χλμ. την ώρα.

Έχουμε 12,5 επί Χι = 5 επί (Χι + πολλά χρόνια). Λύνουμε την εξίσωση.

Για το δεύτερο ερώτημα, δεν έχουμε καθόλου στοιχεία.

 

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

 

ΠΟΛΛΟΙ ΥΠΟΣΤΗΡΙΖΟΥΝ

πως όλα αυτά τα χρόνια της ταλαιπωρίας,

θα σκληρύνει ο σβέρκος του πεζού

και το μαχαίρι του ιππέα θα σκουριάσει.

Δεν είναι όμως έτσι.

Αυτοί που νομίζουν πως ίσως δεν φονεύσει τον πεζό,

δεν ξέρουν τι λένε· …Κανείς ιππέας,

εστεμμένος ή τραγιασκοφόρος,

&ν λυπάται το λουλουδάκι του αγρού…

 

ΕΦΑΡΜΟΓΗ ΣΤΑ ΑΙΤΗΜΑΤΑ

 

ΤΡΙΓΩΝΟ ΙΣΟΣΚΕΛΕΣ, έλα στο σχήμα μου!

Ξέρω πως είσαι εδώ- σε κυνηγάω ώρες.

Έφερα τις ευθείες μου παντού,

γέμισα σχήματα με απέραντες

ακτογραμμές καλοκαιριού

απάνω σε αόρατα, ολόφωτα και λαμπερά

κινούμενα μαντίλια

 

Ευκλείδη, η επιφάνεια είναι το πρόβλημα.

Αν έχω κατοικία ευθειών, θα βρω το τρίγωνό μου.

 

ΘΕΩΡΗΜΑ ΠΡΩΤΟ: ΤΩΝ ΦΙΛΙΩΝ ΑΡΙΘΜΩΝ

 

ΑΥΤΟΣ Ο ΚΥΚΛΟΣ που μέσα του ζούμε,

χωρισμένος σε νικητές και νικημένους,

μυρίζει άσχημα

 

όπως το βάλτο μέσα στο σπίτι σας

όπως την ομορφιά σε λάθος χέρια.

 

ΠΟΡΙΣΜΑ

ΝΑ ΖΟΥΜΕ

αποκλειστικά σε ζεύγη

φίλιων αριθμών.

 

ΙΑΣΩΝ ΙΩΑΝΝΙΔΗΣ

 

Τα μάτια μου

 

Ντρέπομαι να κοιτάζω πια τα μάτια μου

 

Αλήτεψαν. Δεν πλένονται.

 

Δεν αντικρύζουνε καθρέφτη,

 

Σ’ ακολουθάνε.

 

Σα χέρια σφίγγουνε τη μέση σου.

 

Κυλάνε στους μηρούς, στα στήθια ,

 

Λάμπουνε πάνω απ’ το κρυφό σου το χορτάρι.

 

Τα βράδυα φεύγουνε μακριά και ξενυχτάνε,

 

Τυραγνισμένα από καπνούς τσιγάρων.

ΤΙΤΟΣ ΠΑΤΡΙΚΙΟΣ 2

 

ΟΜΟΛΟΓΙΑ

Μιλήσαμε πολύ για τις γυναίκες

 πάντα δειλοί για να παραδεχτούμε

 την ομορφιά που μαστιγώνει τη ζωή μας.

 

ΠΕΡΙΓΡΑΦΕΣ

Γυναίκες, σας περιγράφουμε όπως μας αρέσει

 κι  εξοργιζόμαστε που δεν χωράτε στις περιγραφές μας.

Η ΠΕΡΙΚΥΚΛΩΣΗ

Τα σαρκοβόρα χείλια του χωριστού σου ύπνου

 μέρα και νύχτα περιτρέχουν το κορμί μου.

 ΕΡΩΤΕΣ

Την ποίηση όπως τις γυναίκες

 μόνο στην απειλή της εγκατάλειψης την αγαπάμε.

 

ΓΥΝΑΙΚΑ V

Έφερες πάλι τ΄ όνειρο.

Άγνωστη θάλασσα, ανεξερεύνητη

 θάλασσα δικιά μου

 ηφαιστιογενές νησί

 στοίχημα με τον θάνατο.

Μην ξέροντας αν θα βουλιάξουμε ξανά

 ή  αν πιο ψηλά θ΄ αναδυθούμε.

 

ΕΡΩΤΑΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΗ , 1

Η πιο δημοκρατική στιγμή

 είναι του αμοιβαίου οργασμού.

 

ΕΡΩΤΑΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΗ , 2

Η πιο δημοκρατική στιγμή

 είναι του αμοιβαίου

 ελάχιστα ετεροχρονισμένου

  οργασμού.

ΔΥΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ

 1. Να βάλω τα μεταξωτά

Μέρες βαριές χοντρές ψιχάλες πάνω σε χάπια και μπουκάλες δε θα γυρέψω νοσηλεία στα σινεμά και στα βιβλία Πάω ν' αδειάσω το τασάκι κι αυτό το σκούρο σου σακάκι θα το πετάξω απ' το μπαλκόνι να βρει κανέναν που κρυώνει κι εγώ... Να βάλω τα μεταξωτά και να φυσάει στα εργοστάσια μπροστά και στα σκουπίδια πλάι να μπερδευτώ με τους εργάτες να πω τον πόνο μου στις γάτες και στη φουφού του καστανά στάχτη να γίνεις σατανά Έχει ψυχρούλα και μ' αρέσει κι αν δε μου πάει θα σπάσω μέση η αγάπη πάει με μπαστούνι κι εγώ με γκάζια στο τακούνι Το άσθμα μου κι ο βρυχηθμός μου στα ραδιόφωνα του κόσμου με τρύπια βάρκα και ναυτία βγαίνω λοιπόν στην πειρατεία κι εγώ... Να βάλω τα μεταξωτά και να φυσάει στα εργοστάσια μπροστά και στα σκουπίδια πλάι να μπερδευτώ με τους εργάτες να πω τον πόνο μου στις γάτες και στη φουφού του καστανά στάχτη να γίνεις σατανά

Στίχοι: Γιάννης Τσατσόπουλος Μουσική: Σωκράτης Μάλαμας Πρώτη εκτέλεση: Μελίνα Κανά

2.Ραγίζει απόψε η καρδιά

Ραγίζει απόψε η καρδιά, με το μπαγλαμαδάκι, πολλά κομμάτια έγινε, σπασμένο ποτηράκι. Θυμήθηκα που πίναμε, σε τούτο το τραπέζι, τώρα ποιός ξέρει πού γυρνά, ποιός ξέρει τι γυρεύει. Κανείς εδώ δε τραγουδά, κανένας δε χορεύει, ακούνε μόνο την πενιά, κι ο νους τους ταξιδεύει. Τυχαία δήθεν αν τη δεις, φέρ’ την στο ταβερνάκι, κρυμμένος θα `μαι στη γωνιά, για να τη δω λιγάκι. Κανείς εδώ δε τραγουδά, κανένας δε χορεύει, ακούνε μόνο την πενιά, κι ο νους τους ταξιδεύει.

Στίχοι: Τάκης Σιμώτας Μουσική: Νίκος Παπάζογλου Πρώτη ερμηνεία: Νίκος Παπάζογλου

ΤΖΙΟΥΖΕΠΕ ΟΥΝΓΚΑΡΕΤΙ

 

 «Ιούνιος»

“Όταν

 η νύχτα αυτή

 μου πεθάνει

 και σαν τρίτος

 να την κοιτάζω θα μπορώ

κι όταν αποκοιμηθώ

 στο θρόισμα

 των κυμάτων

 που έρχονται

 να τυλιχτούν

στο φράχτη από ακακίες

του σπιτιού μου

 Όταν ξανά ξυπνήσω

 μες στο κορμί σου

 που πάλλεται

σαν τη φωνή του αηδονιού

Εξαντλείται

 όπως το στιλπνό

χρώμα

του ώριμου σταριού

 Στη διαφάνεια

του νερού

το μεταξένιο χρυσάφι

 της επιδερμίδας σου

 θα θαμπώσει

Καθώς θα ξεπετιέσαι

απ’ τις ηχηρές

πλάκες

 του αγέρα θα ‘σαι

 ίδια

πάνθηρας

Στις κινούμενες

Κόψεις

 της σκιάς

 θα φυλλορροήσεις

 Μουγκρίζοντας

Σιωπηλή

 στον κουρνιαχτό εκείνο

 θα με πνίξεις

 Ύστερα

τα βλέφαρα θα μισοκλείσεις

  Θα δούμε τον έρωτά μας να γέρνει

 σαν δειλινό

 Ύστερα θα δω γαληνεμένος

 στον ασφάλτινο ορίζοντα

 των ιρίδων σου

 να μου πεθαίνουν

οι κόρες των ματιών

Τώρα

η αιθρία έχει κλείσει

 όπως

 την ώρα ετούτη

 στην αφρικάνικη πατρίδα μου

 τα γιασεμιά

 Τον ύπνο μου έχασα

 Τρεμοσβήνω

στην άκρη ενός δρόμου

 σαν πυγολαμπίδα

Θα μου πεθάνει

η νύχτα αυτή;”

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΑΓΓΕΛΑΚΗ - ΡΟΥΚ . 2

 

Η ΑΛΟΤΡΙΩΣΗ ΤΗΣ ΕΛΞΗΣ

Η σάρκα έγινε σελίδα

το δέρμα χαρτί

το χάδι έννοια αφηρημένη

το σώμα καινούρια θεωρία του ανύπαρχτου.

Αλήθεια, πώς να περιγράψω

τη φύση όταν μ’ έχει εγκαταλείψει

και μόνο στην πρεμιέρα του φθινοπώρου

θυμάται να με προσκαλέσει καμιά φορά;

Ελπίζω να βρω το θάρρος

μια τελευταία επιθυμία να εκφράσω:

γδυτό ένα ωραίο αρσενικό να δω

να θυμηθώ, σαν τελευταία εικόνα

να κουβαλώ το ανδρικό σώμα

που δεν είναι ύλη

αλλά η υπερφυσική ουσία του μέλλοντος.

Γιατί αυτό θα πει ηδονή:

ν’ αγγίζεις το φθαρτό

και να παραμερίζεις τον θάνατο.

 

ΑΝΟΜΗΜΑΤΑ

 

Είμαι η Γυναίκα και μου φόρτωσαν νωρίς την Ηθική

-δήθεν με νίβουν μ’ ανομήματα αιώνων-

Κι εγώ, ιέρεια στης Λαγνείας τη σπονδή

Εκάτη, Αστάρτη, ηδονών μα και δαιμόνων

σε μιαν αντίληψη του κόσμου αρσενική.

 

Είμαι η Γυναίκα και μου φόρτωσαν καιρό την Ενοχή

-δεν έχουν οι αμαρτίες μιαν όψη μόνον.

Κι εγώ, στου Ανήθικου δοσμένη τη σπουδή,

με μίση και κατάρες τόσων χρόνων,

στα φαύλα και στα κρείττω η πηγή,

 

είμαι η Γυναίκα, που παλεύει την πληγή…

 

 

ΠΑΡΑΒΙΑΣΗ

 

Αρσενικός είσαι

και δεν εισχωρείσαι· 

όμως εγώ όλες σου τις θηλυκές τρύπες

βιάζω, σε σπρώχνω

προς τα μέσα τοὐ εαυτού σου

με το δάχτυλο, τη γλώσσα,

απλά εξαρτήματα τής ανημποριάς μου.

Ανταλλάσσουμε υποδοχές

κι ό,τι χάθηκε ξαναβρίσκεται

γάργαρο στα βάθη·

μες στην καρύδα τού κορμιού

ανατρέπονται οι ρόλοι

πλέουμε ανάσκελα στο πηχτό της γάλα...

Ω. εσύ, που ᾿σαι μακρύς

σαν τη φλογέρα που ξέχασε

ο Θεός κάτω απ᾿ τη λεύκα

στη φούρια τής καταστροφής,

θέλω να σε κατακτήσω

από τα μέσα

εκεί που ξεκινάνε οι στοχασμοί σου

οι χυμοί σου όλοι...

Ασεβής προς το άνθος,

λέω και μέσα τεχνητά

θα χρησιμοποιήσω για να βρεθώ

κάτω απ᾿  το  θόλο του σώματός σου,

να δροσιστώ στη σκιά

τοὐ εσωτερικού ναού σου,

ως το μέρος το μυστικό

απ᾿  όπου αναβλύζουν

φρέσκες κάθε πρωί,

οι δικαιολογίες

τοὐ τέλειου σαρκίου σου,

πριν ξεσπάσουν σε ομορφιά.

 

Ο ΥΠΝΟΣ

 

Τα όνειρα απλώνονται

επάνω μας τη νύχτα

μ’ όλο τον τρόμο της ζωής

με σφίγγεις με φωνάζεις

πνιγμένοι π’ αγκαλιάζονται

στο τελευταίο κύμα.

Φανταχτερή κουρτίνα

η ομορφιά που λατρέψαμε

τραβιέται μες στη νύχτα

απεικονίζεται στο μαύρο

η απειλή γύρω απ’ τα σώματα

κι όλες οι πράξεις

π’ αφήσαμε μισές τη μέρα

ξανάρχονται να μας αποτελειώσουν

στο σκοτάδι.

Μακαρίζω τους νευρωτικούς

τους φοβισμένους

που μι’ αμυχή, μια σκιά, μια υποψία

τους κυριεύει το μυαλό.

Εγώ δεν έχω παρά το θάνατο

απλό, καθαρό, στρογγυλό

μια βεβαιότητα

που κάθεται στο στήθος.

Κοιμάσαι δίπλα μου

με το αρυτίδωτό σου πρόσωπο

σαν ανοιξιάτικο πανί

που πλέει μες στον ύπνο.

Σε αγγίζω

κι όπως η ανάσα σου δροσερή

χαϊδεύει τη σκέπη του ονείρου

ακόμα λίγο ήλιο παίρνω, λίγο νερό

πριν μες στο κώμα αρχίσει

ατέρμονη η επιστροφή

στις ρίζες του φθαρτού.

 

ΟΤΑΝ ΚΑΤΕΒΑΙΝΕΙΣ ΜΕΤΑ ΤΟΝ ΕΡΩΤΑ

 

Όταν κατεβαίνεις μετά τον έρωτα

 

ζυγιάζεσαι, ώρες σε κοιτώ

 

να περνάς μια-μια τις σφαίρες

 

του ορατού

 

και ξέροντας την Κόλαση

 

να ξαναγυρίζεις στη γη.

 

Τα μπλε και τα αεράκια

 

μισοπεθαίνον στα δάχτυλά σου

 

τ’ ακουμπάς στο πραγματικό

 

εκεί που ήσουνα για μια στιγμή

 

το κέντρο.

 

Έχεις τον πειρασμό ακόμα

 

στη στάση της κεφαλής

 

να μη θελχθείς

 

να μη δοκιμάσεις κανέναν

 

συγκεκριμένο θάνατο

 

αλλά αιώνια να περιμένεις

 

να γίνει η άρνηση καλό

 

και το καλό η παύση.

 

Σε κατεβάζουν τα σκοινιά

 

σιγά-σιγά από ψηλά

 

είσαι το όνειρο

 

και μόνο εσύ ξέρεις

 

πόσο πονάει η αγάπη

 

η αγάπη της ύλης

 

μόνο εγώ ξέρω

 

πως κάποτε ήσαν ένα

 

και τα δυο, φως και χώμα

 

μες στο νερό το μέσα.

 

Κάθε φορά μπορεί να είναι η τελευταία

 

ίσως να μείνεις πίσω πια

 

με τις λίγες ψυχές

 

που καρτερούν το άδειο

 

να τους δοθεί, να τις δεχθεί

 

να γίνει το σπέρμα νόημα

 

στον κυκλικό αέρα.

ΜΙΧΑΛΗΣ ΓΚΑΝΑΣ 2

 

ΑΠΟ ΧΑΔΙ ΣΕ ΧΑΔΙ

Από χάδι σε χάδι

έγινε βότσαλο.

Καμιά παλάμη δεν τη θυμάται.

 

ΠΕΡΙ ΠΟΙΗΣΕΩΣ

 

Κι εσύ που ξέρεις από ποίηση

κι εγώ που δεν διαβάζω

κινδυνεύουμε.

Εσύ να χάσεις τα ποιήματα

κι εγώ τις αφορμές τους.

 

ΟΝΕΙΡΩΞΗ

 

Παμπάλαιο κορμί

κι ακόμη ευλύγιστο.

Κορμί γυναίκας που μασάς τον ύπνο μου

με τις δαγκάνες των μηρών σου.

Προχθές γυμνό κι εψές γδαρμένο

να δω απόψε τι δέρμα θα φορέσεις.

Παλιό κορμί φιλήδονο

ριγμένο στα σπάρτα του ύπνου μου

σαν σκοτωμένο φίδι.

 

Ο ΥΠΝΟΣ ΤΟΥ ΚΑΠΝΙΣΤΗ

Να σ’ έχω δίπλα μου να σ’ ανασαίνω

σα δημητριακό Ιούλη μήνα.

Τραγούδι μου

κι εσύ μανάβη της φωνής μου

ανάβεις σπίρτα μες στο αίμα μου

ανάβεις το ξερό χορτάρι

πέτρινο το γεφύρι πέτρινο

δεν καίγεται μαυρίζει.

 

ΚΟΤΣΥΦΙ

 

Καλότυχο που

δεν βλέπει πόσο μαύρο

το περιβάλλει.

 

Μ΄ΑΓΑΠΑΣ ΔΕΝ Μ΄ΑΓΑΠΑΣ

 

Που θες να βρω

μέσα στον κάμπο

ποια μαργαρίτα διάλεξε

για να ντυθεί το μυστικό σου.

 

ΑΝΤΙΤΙΜΟ

 

Μόνο το φίδι ξέρει τι θα πει

 ν΄ αλλάζεις το πετσί σου .

Γι΄ αυτό του περισσεύει το φαρμάκι.

 

ΟΛΗ ΤΗ ΝΥΧΤΑ

 

Όλη τη νύχτα

περνούσες μοναχή σου

 παλιό γεφύρι.

Κι εγώ χτισμένος στ΄ όνειρο

 έτρεμα μην ξυπνήσω.