ΤΖΙΟΚΟΝΤΑ ΜΠΕΛΙ

 13. Απλές επιθυμίες (Sencillos deseos)

Σήμερα θα ’θελα τα δάχτυλά σου ιστορίες να γράφουν στα μαλλιά μου
θα ’θελα στον ώμο φιλιά
χουχούλιασμα
τις αλήθειες τις πιο μεγάλες να ξεστομίζεις
ή τα πιο μεγάλα ψέματα—
να μου ’λεγες ας πούμε
πως είμαι η γυναίκα η πιο ωραία του κόσμου
πως πολύ μ’ αγαπάς
και άλλα τέτοια,
τόσο απλά,
έτσι χιλιοειπωμένα,
τις γραμμές του προσώπου μου να διαγράφεις
και στα μάτια άχρονα να με κοιτάζεις,
λες κι η ζωή σου ακέρια απ’ το χαμόγελό τους να εξαρτιόταν
όλους τους γλάρους αναστατώνοντας στον αφρό.
Πράγματα τέτοια θα ’θελα, όπως το κορμί μου να περιδιαβαίνεις,
δρόμο δεντροστοιχισμένο και μυρωδικό,
το πρωτοβρόχι να ’σουν του χειμώνα,
αφήνοντάς σε να πέσεις πρώτα αργά
κι ύστερα κατακλυσμιαία.
Πράγματα τέτοια θα ’θελα, όπως ένα κύμα τρυφεράδας τρανό
που τα μέλη μου θα ’λυνε,
έναν κοχυλιού αχό
ένα κοπάδι ψαριών στο στόμα
κάτι τέτοιο
εύθραυστο και γυμνό
σαν ένα άνθος έτοιμο στο πρώτο φως του πρωινού να ενδώσει
ή ένα σπόρο απλώς ή δέντρο
λίγα χορταράκια
ένα χάδι που θα μ’ έκανε να λησμονήσω
και πέρασμα του χρόνου
και πόλεμο
αλλά κι αυτούς ακόμη τους κινδύνους του θανάτου.

ΜΕΓΑΛΟ ΣΑΒΒΑΤΟ

 1. ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ

Μ. ΣΑΒΒΑΤΟ, 25

ΠΕΡΑΣΤΙΚΗ ΑΠΟ ΤΗ ΧΘΕΣΙΝΗ  αϋπνία μου

λίγο, για μια στιγμή, μου χαμογέλασε

η θεούλα με τη μωβ κορδέλα

που από παιδάκι μού κυκλοφοράει τα μυστικά

Ύστερα χάθηκε πλέοντας δεξιά

να πάει ν’ αδειάσει τον κουβά με τ’ απορρίμματά μου
-της ψυχής αποτσίγαρα κι αποποιηματάκια-

εκεί που βράζει ακόμη όλο παλιά νεότητα

και αγέρωχο το πέλαγος.

Μ. ΣΑΒΒΑΤΟ, 25 β

ΠΑΛΙ ΜΕΣ ΣΤΗΝ ΚΟΙΛΙΑ  της θάλασσας το μαύρο εκείνο σύννεφο που ανεβάζει κάπνες
όπως φωνές επάνω από ναυάγιο

Χαμένοι αυτοί που πιάνονται από τ’ Άπιαστα

Όπως εγώ προχθές του αγίου Γεωργίου ανήμερα
που πήγα να παραβγώ μ’ αλόγατα όρθια και θωρακοφόρους
και μου χύθηκε όλη, όξω απ’ τη γης, η ερωτοπαθής ψυχή μου.

2. ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΕΦΕΡΗΣ

Μεγάλο Σάββατο

Αύριο Λαμπρή.   Βρέχει αλλά δε θα ’χουμε γραφείο.  Τ’ αρνιά, στο φούρνο, μου θυμίζουν ένα απέραντο βρεφοκομείο.

ΜΕΓΑΛΗ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ

 1. ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ

Μ. ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ, 24

 

ΣΑΝ ΝΑ ΜΟΝΟΛΟΓΩ, σωπαίνω.

Ίσως και να ‘μαι σε κατάσταση βοτάνου ακόμη
φαρμακευτικού ή φιδιού μιας κρύας Παρασκευής

Ή μπορεί και ζώου από κείνα τα ιερά
με τ’ αυτί το μεγάλο γεμάτο ήχους βαρείς
και θόρυβο μεταλλικό από θυμιατήρια.

 

Μ. ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ, 24 β

Αντίς για όνειρο

ΠΕΝΘΙΜΟΣ ΠΡΑΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ  μες στο λιβάνι
αναθρώσκουν παλαιές Μητέρες ορθές σαν κηροπήγια
τυφεκιοφόροι νεοσύλλεκτοι σε ανάπαυση
μικρά σκάμματα ορθογώνια, ραντιστήρια, νάρκισσοι.

 

Σαν να ‘μαι λέει, ο θάνατος ο ίδιος αλλ’

ακόμη νέος αγένειος που μόλις ξεκινά

κι ακούει πρώτη φορά μέσα στο θάμβος των κεριών

το “δεύτε λάβετε τελευταίον ασπασμόν ”.

2. ΔΗΜΟΥΛΑ  ΚΙΚΗ

Συμβουλές της Μεγάλης Παρασκευής

Αδρανείς.
Σε παρασύρει η φωτογραφία σου
ότι το έχεις δίπορτο
όποτε θέλεις είσαι τάχα εδώ
κι όποτε θες κατέρχεσαι.

Σ’ εξαπατούν επίσης
τα φουσκωμένα λόγια της ανοίξεως
δήθεν ότι τα άνθη της
συμπαρασύρουν σε ανάσταση
κι άλλα εσταυρωμένα χώματα.

Άκουσέ με, πάρε
στα χέρια σου την κύλιση του λίθου.
Ας σπρώξει λίγο και το Μεγάλο Σάββατο
γεροδεμένο είναι
σήκωσε θεία κλοπή ασήκωτη
και στα ουράνια μοναχό του την ανέβασε.

Μόνο βιάσου γιατί όπου να ’ναι
το θαύμα της διαψεύσεως τίθεται επί τάπητος
ακάνθινο.

3. ΧΑΤΖΗΔΑΚΙΣ ΜΑΝΟΣ

ΒΡΟΧΗ.

Βροχή - Μάνος Χατζιδάκις. Από το άλμπουμ το ΧΑΜΟΓΕΛΟ ΤΗΣ ΤΖΟΚΟΝΤΑΣ , 1965

ΜΕΓΑΛΗ ΠΕΜΠΤΗ

 1. ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ

Μ. ΠΕΜΠΤΗ, 23

ΜΕΡΑ ΤΡΕΜΑΜΕΝΗ όμορφη σαν νεκροταφείο
με κατεβασιές ψυχρού ουρανού

Γονατιστή Παναγία κι αραχνιασμένη

Τα χωματένια πόδια μου άλλοτε

(Πολύ νέος ή και ανόητα όμορφος θα πρέπει να ήμουν)

Οι και δύο και τρεις ψυχές που δύανε

Γέμιζαν τα τζάμια ηλιοβασίλεμα.

Μ. ΠΕΜΠΤΗ, 23 β

ΣΩΣΤΟΣ ΘΕΟΣ. Όμως κι αυτός έπινε το φαρμάκι του
γουλιά γουλιά καθώς του είχε ταχθεί
εωσότου ακούστηκε η μεγάλη έκρηξη.

Χάθηκαν τα βουνά. Και τότε αλήθεια φάνηκε
πίσω από το πελώριο πηγούνι ο κύλικας

Κι αργότερα οι νεκροί μες στους ατμούς, εκτάδην.

2. ΝΙΚΟΣ ΓΚΑΤΣΟΣ

Αυτός που κρέμασε τον ήλιο στο μεσοδόκι τ' ουρανού κρεμάται σήμερα σε ξύλο ίλεως, Κύριε, γενού. Και στ' ασπαλάθια της ερήμου μια μάνα φώναξε, παιδί μου. Με τ' Απριλιού τ' αρχαία μάγια με των δαιμόνων το φιλί μπήκε στο σπίτι κουκουβάγια μπήκε κοράκι στην αυλή κι όλα τ' αγρίμια στο λαγκάδι πήραν το δρόμο για τον Άδη. Θα ξανασπείρει καλοκαίρια στην άγρια παγωνιά του νου Αυτός που κάρφωσε τ' αστέρια στην άγια σκέπη τ' ουρανού κι εγώ κι εσύ, και εμείς κι οι άλλοι θα γεννηθούμε τότε πάλι.

Στίχοι: Νίκος Γκάτσος Μουσική: Χρήστος Τσιαμούλης Ερμηνεία: Αλκίνοος Ιωαννίδης

3. ΚΙΚΗ ΔΗΜΟΥΛΑ

Μεγάλη Πέμπτη

 

Γοερά το βλέπω ετοιμάζεσαι

για την Ανάστασή σου.

 

Την πιστεύω αλλά με θλίβει

όπως μας θλίβουν γοερά

και κάτι άλλα θαύματα που

επαληθεύτηκαν αλλόκοτα:

με το μη μένοντας κοντά μας

όπως μη μένοντας από μεθαύριο Εσύ.

 

Να αναστηθείς βεβαίως

ποιος νεκρός δεν το θέλει

ποιος υποψήφιος.

Αλλά να έμενες κάτω, εδώ

να μένεις ο πλησίον μας.

 

Όσα μας έταξες το είδες

δε γίνονται εκεί πάνω

εν μέσω πολυάσχολων ιλίγγων

και στροβιλισμών της Αναλήψεώς σου.

 

Θέλουνε γη αυτά τα πράγματα

πετρώδη ακανθόσπαρτη

γι' αυτό και την διεξήλθες τόσον αιματηρά

ίνα άρεις-Συ είπας-

όσα χάσαμε επ' αυτής.

 

Δε γίνεται τουλάχιστον να μένεις

μια βδομάδα εδώ και μια στο πατρικό σου;

Θαύμα μεγάλο είσαι πια μπορείς

να επιβληθείς στη διανομή σου.

Πώς πηγαινοέρχονται καθημερινά

από εδώ εκεί από κει εδώ

η ζωή και ο θάνατος.

 

ΜΕΓΑΛΗ ΤΕΤΑΡΤΗ

 1. ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ

Μ. ΤΕΤΑΡΤΗ, 22

ΟΛΟΕΝΑ ΟΙ ΚΑΚΤΟΙ ΜΕΓΑΛΩΝΟΥΝ κι ολοένα οι άνθρωποι ονειρεύονται σαν να ‘ταν αιώνιοι. Όμως το μέσα μέρος του Ύπνου έχει όλο φαγωθεί και μπορείς τώρα να ξεχωρίσεις καθαρά τι σημαίνει κείνος ο μαύρος όγκος που σαλεύει

Ο λίγες μέρες πριν ακόμη μόλις αναστεναγμός

Και τώρα μαύρος αιώνας.

2. ΝΙΚΟΣ ΓΚΑΤΣΟΣ

Μεγάλη Τετάρτη

Εκ των σπηλαίων του όρους εξήλθον οι δαίμονες.

 

Τετάρτη των τεφρών και των παθών

ο θάνατος δεν έχει παρελθόν.

Τετάρτη των ψυχών και των αγγέλων

ο θάνατος δεν έχει ούτε μέλλον.

 

Ως θάλασσα υαλίνη ομοία κρυστάλλω.

 

Του σύμπαντος ηχεί το εκκρεμές

ξυπνήστε ν’ αποδώσουμε τιμές.

Φανήκαν οι ουράνιοι στρατηλάτες

σα σκοτεινού Ρουβίκωνα Γαλάτες.

 

Πίστις, ελπίς, αγάπη. Τα τρία ταύτα.

Μείζων δε τούτων η αγάπη.

 

Της γης αναθαρρήσαν οι πληγές.

Πότε θ’ ανάψει ο ήλιος πυρκαγιές

να κάψουν το παλάτι του Ηρώδη

και τ’ άνθος του κακού να γίνει ρόδι;

 

Πάντα ποιείτε ίνα γένησθε άμεμπτοι και ακέραιοι

μέσον γενεάς σκολιάς και διεστραμμένης

 

ΜΕΓΑΛΗ ΤΡΙΤΗ

 1. ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ

Μ. ΤΡΙΤΗ, 21

Μόλις σήμερα βρήκα το θάρρος και ξεσκέπασα το κηπάκι σαν φέρετρο. Με πήραν κατάμουτρα οι μυρωδιές, λεμόνι, γαρίφαλο.

Ύστερα παραμέρισα τα χρόνια, τα φρέσκα πέταλα και να: η μητέρα μου, μ’ ένα μεγάλο άσπρο καπέλο και το παλιό χρυσό ρολόι της κρεμασμένο στο στήθος.

Θλιμμένη και προσεκτική. Πρόσεχε κάτι ακριβώς πίσω από μένα.

Δεν πρόφτασα να γυρίσω να δω, γιατί λιποθύμησα.

2. ΝΙΚΟΣ ΓΚΑΤΣΟΣ

"Εκπόρνευσαν οι βασιλείς και εκ του οίνου της πορνείας
εμεθύσθησαν οι κατοικούντες την γην.
Κάτω απ’ τα λάβαρα της Ρώμης
στην τέντα της Μαγδαληνής
εσύ πατέρας της συγγνώμης
κι εμείς παιδιά της ηδονής.
Ζοφώδης και ασέληνος ο έρως της αμαρτίας.
Βραχνή ακούστηκε η κραυγή
Στα καπηλιά της πολιτείας
Εσύ αμνίον για σφαγή
Κι εμείς κριοί της αμαρτίας.
Το πολύτιμον μύρον η πόρνη έμιξε μετά δακρύων και εξέχεεν
εις τους αχράντους πόδας σου.
Δε σε πτόησαν οι Πιλάτοι
ουτ’ ο καιρός που ειν’ εγγύς
εσύ στων ουρανών τα πλάτη
κι εμείς παρείσακτοι της γης.
Εγώ φως εις τον κόσμον ελήλυθα, ίνα πας ο πιστεύων εις
εμέ εν τη σκοτία μη μείνη."

(Μανώλης Μητσιάς Νίκος Γκάτσος Δημήτρης Παπαδημητρίου)

 

ΜΕΓΑΛΗ ΔΕΥΤΕΡΑ

 1. ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ 

Μ. ΔΕΥΤΕΡΑ, 20

ΚΑΤΑΚΟΠΟΣ από τις ουράνιες περιπέτειες, έπεσα τις

 πρωινές ώρες να κοιμηθώ.

Στο τζάμι, με κοίταζε η παλαιά Σελήνη, φορώντας

 την προσωπίδα του Ήλιου.

( Ημερολόγιο ενός αθέατου Απριλίου )

2. ΝΙΚΟΣ ΓΚΑΤΣΟΣ

Μεγάλη Δευτέρα

Ὁ ὤν και ὁ ἦν ὁ ἐρχόμενος.
Τό Ἄλφα καί τό Ὠμέγα.

Περίμενέ με μάνα μου περίμενέ με ἀκόμα
ὥσπου νά φτάσει ἡ ἄνοιξη στό παγωμένο χῶμα.

Ὁ γεωμέτρης τοῦ ἀχανοῦς.
Ὁ ποιμήν τῶν ἀστέρων.

Περίμενέ με μάνα μου σάν το πουλί τοῦ νότου
πού σμίγει μάτι καί φτερό νά βρεῖ τόν οὐρανό του.

Ὁ κυβερνήτης τῶν Ἀριθμῶν.
Ὁ δαμαστής τῶν Σημείων.

Περίμενέ με μάνα μου κάποια Παρασκευή σου
στήν πύλη του παράδεισου στό φρέαρ τῆς αβύσσου.

Ἐγγύς. Ἐγγύτατο ὁ καιρός.
Ὁ ὤν και ὁ ἦν ὁ ἐρχόμενος.

 (Μητσιάς  ~ Παπαδημητρίου  «Μέρες Επιταφίου»)