ΜΗΤΡΟΠΑΝΟΣ ΔΗΜΗΤΡΗΣ

Το ζεϊμπέκικο του αρχάγγελου

 

Του βάζεις δύσκολα του κόσμου αυτού του άμυαλου και ξενυχτάς με το ζεϊμπέκικο του αρχάγγελου γελάς με γέλιο δυνατό κι όποιος αντέξει μετά ζητάς σιωπή που δε σηκώνει λέξη Μοναχική και σπάνια γυρνάς μεσ' στα Βαλκάνια ανέμους να θερίσεις σαν Παναγιά σ' έναν τεκέ ψάχνεις του κόσμου το λεκέ για να τον καθαρίσεις Μελαχροινούς Θεούς τις νύχτες ονειρεύεσαι και μ' όποιον ήλιο σεργιανάς τον ερωτεύεσαι οχτώ μποφώρ κι οι δράκοι βγήκανε στο κύμα παίρνεις μελάνι και φτερό και γράφεις ποίημα Μοναχική και σπάνια γυρνάς μεσ' στα Βαλκάνια ανέμους να θερίσεις σαν Παναγιά σ' έναν τεκέ ψάχνεις του κόσμου το λεκέ για να τον καθαρίσεις Μοναχική και σπάνια γυρνάς μεσ' στα Βαλκάνια ανέμους να θερίσεις σαν Παναγιά σ' έναν τεκέ ψάχνεις του κόσμου το λεκέ για να τον καθαρίσεις

Στίχοι: Φίλιππος Γράψας Μουσική: Μάριος Τόκας 1. Δημήτρης Μητροπάνος

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΟΛΙΔΑΚΗΣ

 

ΠΡΩΤΟ ΒΡΑΒΕΙΟ

Έγραψα σ’ ένα χαρτί μόνο τ’ όνομά σου

και το ‘στειλα.

Πήρε το πρώτο βραβείο ποίησης.

Παμψηφεί!

«Αδιάβλητος ο διαγωνισμός…»,

είπανε οι κριτές.

«…και αξιοκρατικός»,

συμπλήρωσαν οι συμμετέχοντες.

Έτσι είπανε!

ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΟΝΤΟΣ

 

Φούντωσε το χορτάρι στο δωμάτιο.

Φούντωσε το χορτάρι στο δωμάτιο.
Δεν μπορώ να μετακινηθώ.
Ένα λιοντάρι με περιεργάζεται με τα κίτρινα μάτια του.
Δεν είμαι ο Δανιήλ στο λάκκο των λεόντων,
ο Γιάννης είμαι και δεν θέλω ούτε λιοντάρια ούτε ανθρώπους.
Το δωμάτιο θέλω να καθαρίσω
και να καθίσω σε μια καρέκλα να ξεκουραστώ.

ΔΟΜΙΑΝΟΣ ΓΙΩΡΓΟΣ

 

               Όταν σούφρωνε

 

όταν σούφρωνε
τα χείλη της
ο πλανήτης
έχανε
το 1/3 του όγκου του
κατόπιν
μετά το χάδι
όλα επανερχόντουσαν
και κερδίζαμε
και δυο τρεις
θάλασσες

ΚΟΥΡΣΗ ΜΑΡΙΑ

                                                      

                                 Ε Ρ Ω Τ Ι Κ Ο

Τα μάτια σου

δυο κούπες μαύρος, ζεστός, ανατολίτικος καφές.

Στην άχνα τους

αλητεύουν τα χείλια μου.