ΟΜΟΡΦΗ ΠΟΛΗ

 

L’un près de l’autre,
Se tiennent, les amants
Qui se sont retrouvés
Pour cheminer côte à côte.
Retrouvés dans la mort
Puisque la vie n’a pas su les comprendre,
Retrouvés dans l’amour
La haine n’ayant pas pu les atteindre.
Les feuilles, les feuilles tombent
Sur leur lit de noces.
Que la terre soit douce,
Soit douce aux amants de Teruel
Enfin réunis dans l’ombre…

 

L’un près de l’autre,
Ils dorment maintenant.
Ils dorment, délivrés
De l’appréhension de l’aube.
Se tenant par la main,
Dans l’immobilité de la prière,
Renouant leur serment
Dans la tranquille éternité des pierres,
La nuit leur ouvre ses portes.
Tout rentre dans l’ordre.
Leur étreinte demeure,
Demeure à jamais suspendue
Ainsi qu’une note d’orgue…

Ο ένας κοντά στον άλλο

κρατιούνται οι εραστές

Που ξαναβρέθηκαν για να πορευθούν πλάι πλάι

που ξαναβρέθηκαν στο θάνατο

Γιατί η ζωή δεν μπόρεσε να τους καταλάβει

Που ξαναβρέθηκαν στον έρωτα

Το μίσος δε μπόρεσε να τους

αγγίξει

Τα φύλλα, τα φύλλα πέφτουν στο νυφικό κρεβάτι τους

Το χώμα να είναι ελαφρύ,

ελαφρύ για τους εραστές του Teruel

που ενώθηκαν πια στο σκοτάδι...

 

Ο ένας κοντά στον άλλο,

κοιμούνται τώρα.

Κοιμούνται, λυτρωμένοι

από το φόβο του σκοταδιού

Κρατημένοι χέρι με χέρι,

 στην ακινησία της προσευχής, ανανεώνοντας τον όρκο τους

στην αιώνια γαλήνη

των βράχων

Η νύχτα τους ανοίγει την πόρτα

Όλα μπαίνουν σε τάξη

Η αγκαλιά τους συνεχίζεται, συνεχίζεται χωρίς σταματημό όπως μια νότα από την orgue (καθολικό εκκλησιαστικό όργανο)