ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΕΦΕΡΗΣ

 

Δεκαέξι χαϊκού

Τοῦτο τὸ ἀκαριαῖον…

ΜΑΡΚΟΣ ΑΥΡΗΛΙΟΣ

Α΄

Στάξε στη λίμνη

μόνο μια στάλα κρασί

και σβήνει ο ήλιος.

 

Β΄

Στον κάμπο ούτ’ ένα

τετράφυλλο τριφύλλι·

ποιός φταίει απ’ τους τρεις;

 

Γ΄

Στον Κήπο του Μουσείου

Άδειες καρέκλες

τ’ αγάλματα γυρίσαν

στ’ άλλο μουσείο.

 

Δ΄

Να ’ναι η φωνή

πεθαμένων φίλων μας

ή φωνογράφος;

 

Ε΄

Τα δάχτυλά της

στο θαλασσί μαντίλι

κοίτα: κοράλλια.

 

ΣΤ΄

Συλλογισμένο

το στήθος της βαρύ

μες στον καθρέφτη.

 

Ζ΄

Φόρεσα πάλι

τη φυλλωσιά του δέντρου

κι εσύ βελάζεις.

 

Η΄

Νύχτα, ο αγέρας

ο χωρισμός απλώνει

και κυματίζει.

 

Θ΄

Νέα Μοίρα

Γυμνή γυναίκα

το ρόδι που έσπασε ήταν

γεμάτο αστέρια.

 

Ι΄

Τώρα σηκώνω

μια νεκρή πεταλούδα

χωρίς φτιασίδι.

 

ΙΑ΄

Πού να μαζεύεις

τα χίλια κομματάκια

του κάθε ανθρώπου.

 

ΙΒ΄

Άγονος Γραμμή

Το δοιάκι τί έχει;

Η βάρκα γράφει κύκλους

κι ούτε ένας γλάρος

 

ΙΓ΄

Άρρωστη Ερινύς

Δεν έχει μάτια

τα φίδια που κρατούσε

της τρων τα χέρια.

 

ΙΔ΄

Τούτη η κολόνα

έχει μια τρύπα, βλέπεις

την Περσεφόνη;

 

ΙΕ΄

Βουλιάζει ο κόσμος

κρατήσου, θα σ’ αφήσει

μόνο στον ήλιο.

 

ΙΣΤ΄

Γράφεις·

το μελάνι λιγόστεψε

η θάλασσα πληθαίνει.