ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΑΓΓΕΛΑΚΗ – ΡΟΥΚ

 

    

                  ΑΓΓΕΛΙΚΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ

                       ΙΙ

Οι άγγελοι είναι οι πόρνες του ουρανού

με τα φτερά  χαϊδεύουν τις πιο αλλόκοτες

ψυχολογίες

ξέρουν τα  μυστικά της εγωπάθειας

όταν αποκαλούν το φύλλο δέντρο

και το δέντρο δάσος.

« Έτσι μας έκαν΄ ο Θεός», λένε , σκύβουν

και χύνεται το φως σαν μαλλί χρυσό ή γέλιο

στο στήθος κρατάνε το καπέλο

την ώρα που λένε αντίο

και μπαίνουν σε άλλο κόσμο

 καλύτερο.

Μια πιπεράτη μυρωδιά

 μένει μόνο

 στο πρεβάζι του παραθύρου

 και στη γλώσσα μια γεύση προδοσίας

 απ΄ το θείο.

 

                     ΙΧ

Ο άγγελος Κάποτε πρωτόπλαστος

 με την ηθική του γλώσσα λυμένη

 στα νερά.

 Ο άγγελος Κάποτε παραμεθόριος

 σε κτήματα απέραντα

 με την ωραία στύση του

 το άδειο να φρουρεί.

Μέλι κι ακρίδα μασημένη μύριζε

 ο στεφανωμένος τις αστραπιαίες σκέψεις

 ο Κάποτε που την φύση του υποσχέθηκε

 λυτρωτική

 χωρίς ν΄ απολυτρώνει απ΄ τη ζωή.

Τα φτερά του σωστοί συλλογισμοί

 σάλευαν στο δροσερό αεράκι της αμφιβολίας

 κι εμείς όταν τον βλέπαμε

 πάνω στους λόφους σούρουπο

 σαν μόλις να κατέβηκε

  ή λίγο πριν πετάξει

 λέγαμε :  « Να , η εγγύηση,

  την τελευταία στιγμή απροσδόκητα

 θα καταδεχτούμε τον θάνατο!

Οι καταστροφές θα δείξουν

 την άλλη όψη

 της σωτηρίας

 και το επιθανάτιο χώμα θα χωρέσει

 ολόκληρο

 στη λέξη ΦΥΤΡΩΝΩ».

Ο άγγελος Κάποτε

 αέρας που  σηκώθηκε

 ξαπλώθηκ΄ η φωτιά

 π΄ ακόμη τα σωθικά μας καίει.