ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΗ ΜΕΡΑ ΤΗΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ

 

ΚΙΚΗ ΔΗΜΟΥΛΑ

 

ΑΓΑΛΜΑ ΓΥΝΑΙΚΑΣ ΜΕ ΔΕΜΕΝΑ ΧΕΡΙΑ

 

Όλοι σε λένε κατευθείαν άγαλμα,

εγώ σε προσφωνώ γυναίκα κατευθείαν.

Στολίζεις κάποιο πάρκο.

Από μακριά εξαπατάς.

Θαρρεί κανείς πως έχεις ελαφρά ανακαθήσει

να θυμηθείς ένα ωραίο όνειρο που είδες,

πως παίρνεις φόρα να το ζήσεις.

Από κοντά ξεκαθαρίζει το όνειρο:

δεμένα είναι πισθάγκωνα τα χέρια σου

μ’ ένα σκοινί μαρμάρινο

κι η στάση σου είναι η θέλησή σου

κάτι να σε βοηθήσει να ξεφύγεις

την αγωνία του αιχμαλώτου.

Έτσι σε παραγγείλανε στο γλύπτη:

αιχμάλωτη.

Δεν μπορείς ούτε μια βροχή να ζυγίσεις στο χέρι σου,

ούτε μια ελαφριά μαργαρίτα.

Δεμένα είναι τα χέρια σου.

Και δεν είν’ το μάρμαρο μόνο ο Άργος.

Αν κάτι πήγαινε ν’ αλλάξει

στην πορεία των μαρμάρων,

αν άρχιζαν τ’ αγάλματα αγώνες

για ελευθερίες και ισότητες,

όπως οι δούλοι,

οι νεκροί

και το αίσθημά μας,

εσύ θα πορευόσουνα

μες στην κοσμογονία των μαρμάρων

με δεμένα πάλι τα χέρια, αιχμάλωτη.

Όλοι σε λένε κατευθείαν άγαλμα,

εγώ σε λέω γυναίκα αμέσως.

Όχι γιατί γυναίκα σε παρέδωσε

στο μάρμαρο ο γλύπτης

κι υπόσχονται οι γοφοί σου

ευγονία αγαλμάτων,

καλή σοδειά ακινησίας.

Για τα δεμένα χέρια σου, που έχεις

όσους πολλούς αιώνες σε γνωρίζω,

σε λέω γυναίκα.

Σε λέω γυναίκα

γιατ’  είσ’  αιχμάλωτη.

 

 

ΤΙΤΟΣ ΠΑΤΡΙΚΙΟΣ

 

 ΡΟΔΑ ΑΕΙΘΑΛΗ

Η ομορφιά των γυναικών που άλλαξαν τη ζωή μας

βαθύτερα κι από εκατό επαναστάσεις

δε χάνεται, δε σβήνει με τα χρόνια

όσο κι αν φθείρονται οι φυσιογνωμίες

όσο κι αν αλλοιώνονται τα σώματα.

 

Μένει στις επιθυμίες που κάποτε προκάλεσαν

στα λόγια που έφτασαν έστω αργά

στην εξερεύνηση δίχως ασφάλεια της σάρκας

στα δράματα που δεν έγιναν δημόσια

στα καθρεφτίσματα χωρισμών, στις ολικές ταυτίσεις.

 

Η ομορφιά των γυναικών που αλλάζουν τη ζωή

μένει στα ποιήματα που γράφτηκαν γι’ αυτές

ρόδα αειθαλή αναδίδοντας το ίδιο άρωμά τους

ρόδα αειθαλή, όπως αιώνες τώρα λένε οι ποιητές.

 

ΟΜΟΛΟΓΙΑ

Μιλήσαμε πολύ για τις γυναίκες

πάντα δειλοί για να παραδεχτούμε

την ομορφιά που μαστιγώνει τη ζωή μας.

 

ΠΕΡΙΓΡΑΦΕΣ

«Γυναίκες, σας περιγράφουμε όπως μας αρέσει

κι εξοργιζόμαστε που δεν χωράτε στις περιγραφές μας»

 

ΓΙΑΝΝΗΣ ΡΙΤΣΟΣ

 

ΜΙΑ ΓΥΝΑΙΚΑ ΑΠΟ ΑΝΕΜΟ

 «Ένας άνεμος σιγανός φυσούσε μέσα της

κι έπαιζε μ’ ένα μόνο φύλλο-το χαμόγελό της.

Όλοι αγαπήσαν το χαμόγελό της.

Εκείνη δεν αγάπησε κανέναν.

Έμεινε μόνη με τον άφαντο άνεμό της

χάνοντας και το μόνο εκείνο φύλλο. Το «άπειρο», είπε,

είναι ο τέταρτος τοίχος της μοναξιάς μας, όχι η στέγη.»

Έμεινε ανύπαντρη, γέρασε, δεν έγινε ούτε άγαλμα.

Σχολαστική στην καθαριότητα, απ’ τα χαράματα,

χειμώνα καλοκαίρι, σκούπιζε ως πέρα το πεζοδρόμιο.

Μια μέρα μάλιστα φωτογραφήθηκε έτσι με τη σκούπα της

στο δρόμο εκεί, μπρος σε μια ξένη πόρτα. Κι αυτή η φωτογραφία της

απόμεινε όλο όλο από κείνον τον άνεμο και το χαμόγελό της.»

 

 ΚΩΣΤΑΣ ΛΙΝΝΟΣ

ΟΙ ΓΥΝΑΙΚΕΣ

 Όσοι χτυπούν τις γυναίκες είναι σαν να καίνε τους κήπους,

Όσοι τις φιμώνουν είναι σαν ν’ αλυσοδένουν το φως.

 

Όσοι αδικούν τις γυναίκες είναι σαν να σβήνουν τ’ αστέρια,

Όσοι τις βιάζουν είναι σαν να ξεριζώνουν την ψυχή τ’ ουρανού.

 

Όσοι μισούν τις γυναίκες, βεβηλώνουν τη μουσική της Φύσης,

Όσοι τις σκοτώνουν, ξεραίνουν τις οάσεις του χρόνου.

 

Οι γυναίκες, που το σώμα τους είναι μια αστείρευτη θάλασσα,

Οι γυναίκες, που η καρδιά τους αγκαλιάζει το πνεύμα της γης.

 

ΜΠΕΡΤΟΛ ΜΠΡΕΧΤ

ΣΤΙΣ ΓΥΝΑΙΚΕΣ

Βούρτσισε το σακάκι
Βούρτισ΄ το δυο φορές!
Όταν το βούρτσισμα τελειώσεις
Μένει μια πατσαβούρα καθαρή.
Μαγείρευε όλο φροντίδα
Μη λυπηθείς κανένα κόπο!
Σαν κι η δεκάρα λείπει
Σκέτο νεράκι είναι η σούπα.
Δούλευε, δούλευε ακόμα πιο πολύ!
Κάνε οικονομία, μοίραζέ τα πιο καλά!
Λογάριαζε, λογάριαζε μ΄ ακρίβεια!
Σαν κι η δεκάρα λείπει
Τίποτα δεν μπορείς να κάνεις.
Ό,τι πάντα κι αν κάνεις
Ποτέ αρκετό δε θα ΄ναι.
Η κατάστασή σου είναι άσκημη
Κι ακόμα πιο άσκημη θα γίνει.
Δεν πάει έτσι άλλο πια
Αλλά η διέξοδος ποια είναι;

Σαν η δεκάρα λείπει, καμιά δουλειά δεν είναι αρκετή.
Το ζήτημα για το κρέας, που σας λείπει στην κουζίνα
Δεν πρόκειται μες στην κουζίνα να κριθεί.
Ό,τι κι αν κάνετε
Ποτέ αρκετό δε θα ΄ναι.
Η κατάστασή σας είναι άσκημη
Κι ακόμα πιο άσκημη θα γίνει.
Δεν πάει έτσι άλλο πια

Αλλά η διέξοδος ποια είναι;

 

ΤΑΣΟΣ ΛΕΙΒΑΔΕΙΤΗΣ

ΣΕ ΜΙΑ ΓΥΝΑΙΚΑ

Θυμάσαι τις νύχτες;
Για να σε κάνω να γελάσεις, περπατούσα πάνω στο γυαλί της λάμπας.
«Πως γίνεται» ρώταγες.
Μα ήταν τόσο απλό, αφού μ’ αγαπούσες.

 

ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΑΡΑΝΤΑΡΗΣ

ΓΙΑΤΙ ΤΟΝ ΕΙΧΑΜΕ ΛΗΣΜΟΝΗΣΕΙ

Μπορεί ένας από μάς ν᾿ αγαπήσει μία γυναίκα;
Ας βγει έξω
Ας περπατήσει προς τη θάλασσα
Ας τραγουδήσει
Από τα κύματα θ᾿ ανθίσουν γυναίκες
Όχι μοναχά για κείνον πού τραγουδά
Αλλά για όλους μας
Όλοι θα μάθουμε ξανά τον έρωτα
Σαν να μην τον ξέραμε ποτέ
Σαν να τον είχαμε λησμονήσει
Γιατί τον είχαμε λησμονήσει

 

ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΑΓΓΕΛΟΙ

Η ομορφιά της γυναίκας
Η ομορφιά τ' ουρανού
Όλα γίνονται μίλημα απόψε
Όπως γίνεται ρυάκι
Η ομιλία των ανθρώπων
Η σοβαρή σχολή
Που τώρα παίζει με χαλίκια
Και με χορτάρια

Η ομορφιά τ' ουρανού
Κι η ομορφιά της γυναίκας
Δεν ξέρεις ποια
Είναι η καλύτερη
Ποία η πιο σεμνή
Αγκαλιασμένες πηγαίνουν
Σαν αδελφές
Και σφυρίζουν στ' αυτιά μου.

ΝΑΣΟΣ ΒΑΓΕΝΑΣ

 ΞΑΠΛΩΜΕΝΗ ΓΥΝΑΙΚΑ

 

Γυμνή γυναίκα με τ’ απύθμενα μαλλιά δεν μπορείς

παρά να ξέρεις από έρωτα. Τα γόνατά σου είναι πιο

πορφυρά κι απ’ την αρένα του Μπιλμπάο. Βάφεις

γαλάζια τα νύχια σου, αδιαφορείς για τον καιρό.

Μιλάς με πράσινη φωνή.

Τη νύχτα ξεκουράζεις το σώμα σου στο γρασίδι του

πεπρωμένου.