ΜΙΧΑΛΗΣ ΓΚΑΝΑΣ 2

 

ΑΠΟ ΧΑΔΙ ΣΕ ΧΑΔΙ

Από χάδι σε χάδι

έγινε βότσαλο.

Καμιά παλάμη δεν τη θυμάται.

 

ΠΕΡΙ ΠΟΙΗΣΕΩΣ

 

Κι εσύ που ξέρεις από ποίηση

κι εγώ που δεν διαβάζω

κινδυνεύουμε.

Εσύ να χάσεις τα ποιήματα

κι εγώ τις αφορμές τους.

 

ΟΝΕΙΡΩΞΗ

 

Παμπάλαιο κορμί

κι ακόμη ευλύγιστο.

Κορμί γυναίκας που μασάς τον ύπνο μου

με τις δαγκάνες των μηρών σου.

Προχθές γυμνό κι εψές γδαρμένο

να δω απόψε τι δέρμα θα φορέσεις.

Παλιό κορμί φιλήδονο

ριγμένο στα σπάρτα του ύπνου μου

σαν σκοτωμένο φίδι.

 

Ο ΥΠΝΟΣ ΤΟΥ ΚΑΠΝΙΣΤΗ

Να σ’ έχω δίπλα μου να σ’ ανασαίνω

σα δημητριακό Ιούλη μήνα.

Τραγούδι μου

κι εσύ μανάβη της φωνής μου

ανάβεις σπίρτα μες στο αίμα μου

ανάβεις το ξερό χορτάρι

πέτρινο το γεφύρι πέτρινο

δεν καίγεται μαυρίζει.

 

ΚΟΤΣΥΦΙ

 

Καλότυχο που

δεν βλέπει πόσο μαύρο

το περιβάλλει.

 

Μ΄ΑΓΑΠΑΣ ΔΕΝ Μ΄ΑΓΑΠΑΣ

 

Που θες να βρω

μέσα στον κάμπο

ποια μαργαρίτα διάλεξε

για να ντυθεί το μυστικό σου.

 

ΑΝΤΙΤΙΜΟ

 

Μόνο το φίδι ξέρει τι θα πει

 ν΄ αλλάζεις το πετσί σου .

Γι΄ αυτό του περισσεύει το φαρμάκι.

 

ΟΛΗ ΤΗ ΝΥΧΤΑ

 

Όλη τη νύχτα

περνούσες μοναχή σου

 παλιό γεφύρι.

Κι εγώ χτισμένος στ΄ όνειρο

 έτρεμα μην ξυπνήσω.