ΜΑΝΟΛΗΣ ΞΕΞΑΚΗΣ

 

ΟΝΕΙΡΟ ΤΡΙΤΟ

ΤΑ ΣΑΒΒΑΤΑ ΟΝΕΙΡΕΥΟΜΑΙ όνειρα

μακρινά με χαμένα τοπία της εφηβείας

 

ταξίδια που ταξίδευα ως φοιτητής,

δακρύβρεχτους αποχαιρετισμούς,

παράξενα πολλά του πρώτου έρωτα,

μάτια που πίστευα και τώρα πάγωσαν

στη ρέμβη άλλης θέας.

 

Νιώθω απείθαρχο το νου να σπαρταρά

ελεύθερος σε κύματα εμπειριών,

να χτίζει θέατρα ασυνήθιστα,

πανδέκτες σκηνικών.

 

ΠΡΩΤΟ ΑΞΙΩΜΑ

ΑΓΝΩΣΤΕ Χι που λείπεις

απ’ αυτό το σύστημα,

 

που λείπεις απ’ την ψυχή μου,

 

φυγάδευσέ με σε λόφους

τέλειων αριθμών.

 

Τα χρόνια που περνούν

βαθιά με ρυτιδώνουν.

 

Η νύχτα φορεί

 

τον αγαπημένο μου χιτώνα

του σκοταδιού.

 

ΠΕΜΠΤΟ ΑΞΙΩΜΑ

(Πρώτη διατύπωση)

 

ΟΣΟ ΧΩΡΩ βαθιά στην ηλικία,

πείθομαι, πως δεν υπάρχει

μέγιστος στο τέλος απ’ αυτούς

που αποτελούν

τη στρατιά των πρώτων.

 

Κι όσο το δέχομαι

και προχωρώ νηφάλιος

βλέπω στο δρόμο μου λιγότερους

πολύ μεγάλους πρώτους.

 

ΠΕΜΠΤΟ ΑΞΙΩΜΑ

(Τρίτη διατύπωση)

 

ΜΕΓΑΛΩΣΑΝ ΤΑ ΔΕΝΤΡΑ.

Μαζί με το χειμώνα που σαρώνει,

 

φτάνουν γυμνά κλαδιά ωχροπράσινα ως το παράθυρό μου.

 

Μεγάλωσαν και τα παιδιά μου

είναι παράξενα τα βήματα της λογικής,

 

όπως οι πρώτοι αριθμοί, όπως τα χρόνια που περνούν

ασπόνδυλα και διασχίζουν το μυαλό μου.

 

Μεγάλωσε η αγάπη μου

για κάθε άπιαστο και στιγμιαίο των αισθήσεων,

 

μήπως διασωθούν γεύσεις ευφρόσυνες εδώδιμων καρπών,

οι φυσικές οσμές, τα καθημερινά ασήμαντα…

 

Μεγάλωσε ο φόβος μου για κάθε εύθραυστο,

μεταξωτό κουκούλι της ζωής,

 

για τη συνέχεια, για όσα ξαφνικά και αναπότρεπτα

κινούν τις πτέρυγες δακρύων.

 

Κι άρχισε να κλαδεύει ο κηπουρός τους φυλλοβόλους γίγαντες, το χαρισματικό στρατό γυμνών κορμών, που πάλλονται αέναα

 

στις όχθες των βρεγμένων δρόμων της Θεσσαλονίκης.

 

ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΔΕΥΤΕΡΟ: Ο ΙΠΠΕΑΣ

 

ΙΠΠΕΑΣ ΔΙΑΝΥΕΙ 12,5 χλμ. την ώρα

και καταδιώκει πεζό που αναχώρησε

πολλά χρόνια πριν και περπατεί ακόμη.

Μετά από πόσες ώρες ο ιππέας θα φτάσει τον πεζό

και σε ποια απόσταση

από το σημείο της αναχωρήσεώς του θα τον φονεύσει;

 

ΛΥΣΗ

 

Ο ΠΕΖΟΣ, όλο αυτό το μακρύ καιρό, έχει λιπάνει ένα σωρό βουνά

και φύτεψε ρουμάνια δέντρα,

αλλά ο ιππέας ούτε καθυστερεί ούτε θαυμάζει.

Έτσι θα φτάσει τον πεζό σε Χι ώρες

και θα διανύσει 12,5 επί Χι χλμ

Ο θεματοθέτης σκόπιμα

δεν μας δίνει ταχύτητα για τον πεζό γιατί δεν είναι σταθερός.

Μπορεί να πελεκά

στο μονοπάτι κάποιες ώρες, ύστερα ξεκουράζεται, θαυμάζει τα φυτά,

τα φουσκωμένα μες στην άνοιξη οπωροφόρα δέντρα.

Αλλά να πάρουμε συμβατικά

για τον πεζό πως διανύει 5 χλμ. την ώρα.

Έχουμε 12,5 επί Χι = 5 επί (Χι + πολλά χρόνια). Λύνουμε την εξίσωση.

Για το δεύτερο ερώτημα, δεν έχουμε καθόλου στοιχεία.

 

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

 

ΠΟΛΛΟΙ ΥΠΟΣΤΗΡΙΖΟΥΝ

πως όλα αυτά τα χρόνια της ταλαιπωρίας,

θα σκληρύνει ο σβέρκος του πεζού

και το μαχαίρι του ιππέα θα σκουριάσει.

Δεν είναι όμως έτσι.

Αυτοί που νομίζουν πως ίσως δεν φονεύσει τον πεζό,

δεν ξέρουν τι λένε· …Κανείς ιππέας,

εστεμμένος ή τραγιασκοφόρος,

&ν λυπάται το λουλουδάκι του αγρού…

 

ΕΦΑΡΜΟΓΗ ΣΤΑ ΑΙΤΗΜΑΤΑ

 

ΤΡΙΓΩΝΟ ΙΣΟΣΚΕΛΕΣ, έλα στο σχήμα μου!

Ξέρω πως είσαι εδώ- σε κυνηγάω ώρες.

Έφερα τις ευθείες μου παντού,

γέμισα σχήματα με απέραντες

ακτογραμμές καλοκαιριού

απάνω σε αόρατα, ολόφωτα και λαμπερά

κινούμενα μαντίλια

 

Ευκλείδη, η επιφάνεια είναι το πρόβλημα.

Αν έχω κατοικία ευθειών, θα βρω το τρίγωνό μου.

 

ΘΕΩΡΗΜΑ ΠΡΩΤΟ: ΤΩΝ ΦΙΛΙΩΝ ΑΡΙΘΜΩΝ

 

ΑΥΤΟΣ Ο ΚΥΚΛΟΣ που μέσα του ζούμε,

χωρισμένος σε νικητές και νικημένους,

μυρίζει άσχημα

 

όπως το βάλτο μέσα στο σπίτι σας

όπως την ομορφιά σε λάθος χέρια.

 

ΠΟΡΙΣΜΑ

ΝΑ ΖΟΥΜΕ

αποκλειστικά σε ζεύγη

φίλιων αριθμών.